درآستانه روز جهانی ایدز

ملاحظاتی در مورد ماجرای لردگان

چند روزی بیش به روز جهانی ایدز نمانده است و دست اندرکاران از نهادهای مختلف برای اطلاع رسانی آماده می‌شوند. اما هنوز جامعه درباره ماجرای لردگان قانع نشده و برخی از ابعاد آن روشن نشده است. هنوز مشخص نیست چرا بهورز به بهانه کارزار دیابت خونگیری میکرده و چرا از ابتدا مشاوره کافی نداده و رضایت برخی افراد را برای انجام آزمایش اچ‌آی‌وی جلب نکرده است. مشخص نیست چه درصدی از مبتلایان اخیر دچار شده اند و چه نسبتی مبتلایان قدیمی اما ناشناخته بودند. سهم راه های سرایت مختلف در ابتلا چگونه بوده است. آیا خارج از خانه بهداشت کسانی دست به اعمال پزشکی با ابزارهای غیر استریل زده‌اند؟ و چرا ابتلای  برخی مادران در طول بارداری یا زایمان مشخص نشده بوده تا جلوی سرایت به فرزندشان گرفته شود.


از سوی دیگر نه تنها در زمان ناآرامی‌های اجتماعی اطلاع رسانی و ارتباطات کافی و سنجیده نبود بلکه سخنان وزیر و دیگر مسئولان بهداشتی بیشتر موجب سردرگمی و خشم مردم محلی شد. از وزارتخانه ای که ده‌ها متخصص علمی، یک اداره کل آموزش سلامت و یک اداره کل و مشاور وزیر در حوزه روابط عمومی دارد چنین ارتباطات نسنجیده‌ای بعید بود. هرچند برخی دست‌های پنهان و آشکار سعی در سوار شدن بر موج این اعتراض داشتند، برخوردهای امنیتی با پدیده‌های اجتماعی راندن آتش به زیر خاکستر است و موجب گسترده تر شدن پنهان  آسیب می شود، در جایی که خود پدیده‌ی ایدز ابعاد اجتماعی گسترده دارد این امر خطرناک است.

باید توجه داشت که حمایت‌های اجتماعی کافی برای مبتلایان در همه جای کشور وجود ندارد و این حمایت در روستاها به مراتب دست نیافتنی‌تر است. انگ و تبعیض در محیط های کوچکتر تاثیر مخربتری بر روان و جسم آدمی دارد.
بر اساس اطلاعاتی که خود وزارت بهداشت منتشر کرده تنها 40 درصد مبتلایان به اچ‌آی‌وی تاکنون وضعیت ابتلای خود را فهمیده‌اند و فاصله زیادی بین موارد تخمینی ابتلا و تعداد تشخیص داده شده تاکنون وجود دارد. به همین دلیل با هر تلاش سیستم بهداشتی برای یافتن مبتلایان جدید ممکن است ماجرایی شبیه لردگان تکرار شود چون اچ‌آی‌وی مرز جغرافیایی نمی‌شناسد و هر کشور، شهر و روستایی ممکن است مبتلایانی داشته باشد.
 چاره کار در اطلاع رسانی درست و شفاف، تقویت زیرساخت‌های حمایت اجتماعی ، رواداری فرهنگی و رویکرد سلامت محور در هماهنگی بین بخشی است
 نهادهای اجتماعی و ساختارها باید پذیرای حقیقت وجود ایدز در همه جای کشور باشند و برایش برنامه داشته باشند. جان کلام این که افکار عمومی هنوز قانع نشده است و با سکوت این ابهام فراموش نمی‌شود.

 

برچسب ها: نابرابری‌های سلامت, انگ و تبعیض, نقد اجتماعی

چاپ